خدايا: من گمشده ي درياي متلاطم روزگارم و تو بزرگواري! پس اي خدا! هيچ مي داني كه بزرگوار آن است كه گمشده اي را به مقصد برساند ؟ تا ابد محتاج ياري تو ، رحمت تو ، توجّه تو ، عشق تو ، گذشت تو ، عفو تو ، مهرباني تو ، و در يك كلام ... محتاج توام

گفتم که خدا مرا مرادی بفرست

زندگی ساختنی نیست،گذراندنی ست

بی تو طوفان زده ی شهر جنونم

چه بسيارند كساني كه به هنگام غروب ، از غصه ناپديد شدن آفتاب چنان مي گريند كه ريزش اشك ها مانع از ديدن ستارگان مي شود

دل من، باز مثل سابق باش
      با همان شور و حال، عاشق باش
            مهر مي ورز و دم غنيمت دان
                   عشق مي باز و با دقايق باش
                           بشكند تا كه كاسه ات را عشق
                                              از ميان همه تو لايق باش
خواستي عقل هم اگر باشي
          عقل سرخ گل شقايق باش
                شور گرداب و كشتي سنگين؟
                         نه اگر تخته پاره؛ قايق باش
                                 با پارو رو و لنگر و سكان
                                      بفكن و دور از اين علايق باش
                                                هيچ باد مخالف اينجا نيست
                                                  با همه بادها موافق باش...!!!

میان همه جویها که میان همه رودها به دریا سرازیر می شدند جوی کوچکی هم بود که هیچ میل سرازیر شدن نداشت...وقتی سایر جویها پرسیدند که چرا؟گفت:من هرچند درمقابل عظمت دریا بس ناچیز و خوارم اما من (گمنامی گم نشد)ه رابیشتر از( شهرت گمشده) دوست دارم...

دل اگررفت شبی به خدا بسپارش

این دو هفته تعطیلی بین دو ترم اصلا بهم خوش نگذشت چه برنامه هایی که باسه این دو هفته داشتم و به خاطر مشکلای پیش تومده نتونستم عملیشون کنمبیشتر این دو هفته رو تو تنهایی گذروندم تنهایی ای که هر لحظه ش باسم به اندازه یه سال بود انگار که زمان وایستاده بود وعلاقه ای به جلو رفتن نداشت چه فکرای جور واجوری که به ذهنم میومد...ولی من همیشه دوس داشتم تو تنهاییام به خودم فکر کنم وخودمو بشناسم شایدم این تنهایی باعث شدکه تو عمرم یه بارم که شده به خودم فکرکنم آخه من آدم کم حرفیم شایدم باسه اینه که همیشه در حال گوش کردن به درددلای دیگرونم همیشه سنگ صبورم..باسه همینه که حس شنواییم بهتر از حس گویاییم کار می کنه...ولی این همه وقت هیش کی پیدا نشد که ازم بپرسه تو چته؟هیشکی نخواست سنگ صبور من باشه شایدم اگه خواست من پسش زدم...چون دیگه عادت کرده بودم..عادت...واقعا بد چیزیه.. همه چی رو ویرون می کنه...واقعا زندگی تو این دنیا خیلی سخته خیلی...این جمله استاد شریعتی بی نهایت دوسش دارم بی نهایت:((خداوندا تو می دانی نمی دانی که انسان بودن وماندن دراین دنیا چه دشواراست چه رنجی می کشدآنکس که انسان است واز احساس سرشاراست))...

درسته بعضی وقتا دل آدما از زمونه می گیره حالا فرقی نمی کنه مشکلش

شب اگر هست باشد روز روشن هم هست

درتنگنای اتاقی تاریک خیره به تصویر وجودی از یک مرد مردی از سایه سار تنهایی آشنای دیرینه دلتنگم مردی بایک نگاه نورانی وسعت قلب پاکش همیشه دروجودم جاودانی دلم برایش همیشه بی تاب است وعروس چشم هایم خیس از وجود پررازش وهنوز هم زنده است گرچه می گویند که او دیگر نیست مردی از مردهای زندگی اکنون جایش در کنار دلبندش خالی ست

من نمی دونم کجای حرف زدن من به این موضوع ربط داشت که جنابعالی همچین نظری دادی ...شما چی می خوای ازدست این جوونا ...مگه همه دردا درد ازدواجه ..آقای محترم خودتو با وبلاگت جمع کن چون اصلا نه هیچ کدوم از قسمتای وبلاگت ربطی به مشکل من نداشت نباید همه رو یکی ببینی نباید... آدمایی مثل من حتی یه ذره   حتی یه ذره همچین مشکلی ندارن .. خدارو شکر ..شما نمی تونین همین طوری سر خود نیاز آدما رو حدس بزنین نباید به خودتن همچین اجازه ای بدین....لابد الان میگین که اینا همش شعاره وبس ..ولی هرجور راحتین ..نظر شمااصلا برام مهم نیست  ولی قابل احترامه.. ممنونم از اینکه لطف کردین وسرزدین ولی مایل نیستم با آدمایی مثل شما ارتباط داشته باشم...اینجام نمی ذارین آدم راحت باشه.. واقعاکه..متاسفم براتون .....

من خیلی وقته خودمو گم کردم تو این روزگار اما شنیدم که هروقت گم شدی خودت رو از خودت طلب کن تا پیدا شی واقعا حرف جالبی بود واقعا اگه آدم چندوقت یه باربه خودش فک کنه هیچ وقت خودشو گم نمی کنه هیچ وقت...

نفس می کشم وهرلحظه صدای نفس کشیدن خودم رو می شنوم هرلحظه منتظرم که دیگه این صدارو نشنوم ولی برای نفس نکشیدن چه علامتی روشنتر از خود نفس کشیدن وبرای نبودن چه علامتی روشنتر از خود بودن ....

نمی دونم از چی بگم  یا چی جوری شروع کنم دلم می خواد عزیزایی که به این وبلاگ سر می زنن واقعا عاشق باشن نه عشق زمینسیی فقط عشق خدایی  از امروز وبلاگ من کار خودشو شروع می کنه با امید به خدا